The Rock

Przeglądasz: Start

Nauczania The Rock- Zaufanie Bogu (26.10.2008)

pa� 27 2008

Nauczania The Rock- Zaufanie Bogu (26.10.2008)

Autor: Artur
27.10.2008.
Wczorajsze nauczanie nie tylko stawiało przed nami pytania, których staramy się unikać na co dzień- przede wszystkim pochyliło nasze twarze ku Biblii. We współczesnym świecie najczęściej jesteśmy zaganiani, zapędzeni w kozi róg, w którym de facto nie znajdujemy czasu ani dla siebie, ani dla Boga. Zaniedbując relację z Najwyższym stajemy się łatwym łupem- stając "na szerokiej drodze" zaczynamy naszą powolną, duchową śmierć. Zadajmy więc sobie pytanie- jakie dziś jest moje życie? Jak wygląda moja relacja z Bogiem? Dokąd zmierzam? Zacznijmy wędrówkę przez Słowo Boże, które pomoże nam udzielić odpowiedzi. Jakie mamy priorytety? Bez względu na to, jak szybko i w jakiej formie przyszła odpowiedź- na ile trzymam się ich? Często uznajemy, iż kierujemy się "super zasadami", mamy twardy kręgosłup moralny, jesteśmy słowni i opieramy się na Skale. Czy nasze życie jest świadectwem tego? Czy przypadkiem zasady w naszym życiu nie pełnią roli spadochronu, poduszki powietrznej dla naszego prawdziwego życia, prawdziwego JA? Znajdźmy czas, aby zastanowić się nad swoim życiem, nad drogą, którą właśnie zmierzamy. Swoistego rodzaju kontemplacja, rozmowa z Bogiem, to czas, który jest najcenniejszy. To właśnie wtedy możemy usłyszeć głos Najwyższego, to właśnie wtedy mamy szansę zmienić swoje życie, to właśnie wtedy budujemy w sobie to, co niewidoczne gołym okiem. Pamiętać nam trzeba, iż wąska jest ścieżka, która prowadzi do Królestwa Niebios, zaś szeroka prowadzi do śmierci. Zanim przejdziemy do studiowania Słowa, zastanówmy się chwilę nad tym, po co właściwie będziemy je czytać? Chcemy "klepnąć" obowiązek? Odbębnić swoje? Może na siłę staramy się być "pobożni" i tę drogę uważamy za jedyną słuszną? Czytając Biblię pamiętajmy o jednym- ma nas kształcić, musimy się więc konfrontować z tym, co w Niej przeczytamy. Odnośmy sytuacje z Pisma do własnych, porównujmy reakcje swoje z reakcjami Świętych. Niech to Słowo stanie się pryzmatem, przez który spojrzymy na swoje życie widząc wszelkie deformacje i niedociągnięcia. W ten sposób poznamy drogę, którą mamy iść- co zmieniać, z czym walczyć... Po prostu jak żyć, a czyż prawdą nie jest, iż każdy z nas czasami upada i stwierdza- Panie, Ty, nie ja, bo ja nawet nie wiem jak żyć... Czy znam swojego Boga? Jak przyjmuję to, czego nie widzę, a co On już zaplanował? Otwórzmy Ks. Sędziów 7 i zanurzmy się w to Słowo. Abstrahując od powyższych pytań- czy czułeś się kiedyś zagrożony? W zasadzie to pytanie retoryczne, może więc zapytajmy- kiedy ostatnio czułeś się zagrożony? Niepewny? Kiedy ostatnio ktoś Cię zdradził? Kiedy Twoje oparcie, coś fundamentalnego w Twoim życiu, upadło pozostawiając jeden wielki bałagan i brak perspektyw na poprawę? Często zastanawiamy się, czemu Pan nie oszczędza nam ran, ciosów, bólu; czemu pozwala na tyle złego w naszym życiu? Przecież chcemy być z Nim, chcemy budować jego Królestwo, chcemy się rozwijać w Duchu... i im bardziej staramy się o to, tym więcej ciosów powala nas na ziemię, im częściej wołamy "Panie! Jezu!" tym częściej upadamy i cierpimy. Chwilami życie z Bogiem nie jest łatwe, prawda? Bóg nie chce nas upośledzać eliminując zło w naszym życiu- chce nas przez nie kształcić i objawiać Swoją Moc w naszych słabościach. Powyższy fragment Pisma przedstawia bardzo ciekawą postawę Boga wobec człowieka. Najwyższy nie chce aby człowiek zaufał sobie, aby myślał, iż swoją mocą pokonał przeciwnika. Z jednej strony możemy pomyśleć, iż Bóg w swojej próżności nie pozwala człowiekowi dokonać pewnej rzeczy swoimi siłami. Prawda jednak jest taka, iż Bóg ochronił swój lud przed pychą, która wcześniej czy później owocuje upadkiem. Wyobraźmy sobie sytuację- jesteśmy głową państwa i stajemy w obliczu wojny. Zbieramy ludzi, szkolimy ich, staramy się stworzyć potężną armię- w dobrej wierze stawiamy przed naszym wrogiem doborowe wojska. Bóg natomiast mówi- hmmm, nie, jest was za dużo. Pan odsiewa nasze wojska pozostawiając z trzydziestu dwu tysięcy raptem trzystu wojów... W takiej sytuacji chyba każdy czułby się zagrożony, czyż nie? Aby lepiej pojąć sytuację przełóżmy to sobie na coś bliższego. Hipotetycznie- musimy utrzymać się przez miesiąc. Mamy na to przeznaczone powiedzmy cztery tysiące złotych. Ha! Żaden problem, prawda? Możemy powiedzieć sobie- trudno zarobionymi pieniędzmi, swoimi siłami, zapewniłem sobie na ten miesiąc byt. Nagle wpada "zły", zostajemy okradzeni i pozostaje nam kwota stu złotych... Już widzę te roztrzęsione ze złości i beznadziei usta wołające- "Czemu na to pozwalasz? Ty... Ty... Ty Boże Ty no!" Dobrze, a więc teraz stajemy w obliczu zagrożenia wraz z trzystu osobowym wojskiem. Jeśli tylko pozwolimy działać Bogu, Ten objawi swoją Moc właśnie w takich chwilach. Kilkakrotnie stawałem w życiu wobec sytuacji, z których nie widziałem wyjścia. De facto dla człowieka wyjścia po prostu nie było. Rzucałem wtedy całą sprawę przed Najwyższego mówiąc- "Dobra, masz rację, Ty to załatw i Tobie niech będzie w tym chwała". Wiecie co? Odpowiedź przeważnie docierała w przeciągu dnia, dwu, może trzech. Nie zmienia to jednak faktu, iż bałem się przez cały czas. Jedyne co zrobiłem, to oddałem sprawę Panu i przestałem mu przeszkadzać w tym, co On chce zrobić. Wróćmy jednak do nauczania. Pan chce objawić swoją moc w naszym życiu i jeśli mu na to pozwolimy, niewątpliwie to zrobi. Chce z naszych słabości uczynić pole, na którym objawi się jego potęga. Chce dotykać tych miejsc i pokazywać, iż jego mocą, nie swoją, mogą dziać się rzeczy niesłychane. Wracając do wcześniej wspomnianego fundamentu, oparcia, które się zawaliło. Bóg chce je zastąpić skałą, czymś trwałym i niezłomnym. Jaki był koniec historii trzystu wojów łatwo się domyśleć, proponuję jednak przeczytać Słowo i nie opierać się na wyobraźni :) Przejdźmy teraz do drugiej Księgi Królewskiej, rozdział osiemnasty. Hiskiasz- mąż wiary. Słowo mówi, iż nie było nikogo takiego w Bogu ani przed, ani po Hiskiaszu. Człowiek ten zaprowadził porządek w kraju, który bardzo wyraźnie zszedł ze ścieżki Najwyższego. Wpadł w bałwochwalstwo, nierząd- niełaskę (Izrael, nie Hiskiasz red.). W momencie, w którym udało się całość doprowadzić do porządku pojawił się u bram miasta potężny król, którego wojska bez większego problemu podbiły liczne ziemie. Hiskiasz zgadza się płacić haracz, jednak nie zgadza się na przekroczenie pewnej kwoty (twardy człowiek biznesu, można by powiedzieć ;)). Zaskoczony "mocarz" staje u wrót i pyta Hiskiasza: "Na kim opierasz swoją ufność? Co Ci odbiło, iż podejmujesz tak nieracjonalne decyzje?" Najgorsze jest to, iż była to z punktu widzenia racjonalnego człowieka prawda. Wrogi władca proponuje w zaistniałej sytuacji dwa tysiące wierzchowców, aby Hiskiasz mógł posadzić na nich swoich wojowników- tak, aby choć trochę wyrównać siły. Nie było jednak tylu jeźdźców, aby wszystko konie zostały osiodłane. To tylko i wyłącznie pogorszyło stanowisko Hiskiasza. W pewnej chwili jego ciało zaczęło być troczone przez chorobę- uciążliwy, śmiertelny wrzód skreślił resztę dni Izraelskiego przywódcy. Izajasz zbadawszy Hiskiasza powiedział tylko jedno- śmierć. Przeanalizujmy sytuację. Działał w imię Boga, budował jego Królestwo. Był silny w Panu i nikogo innego tak mocnego w Nim nie było ani wcześniej, ani później. Odpowiedzią na to wszystko jest ocean wrogiego wojska u bram, choroba i zwieńczający całość werdykt proroka- umrzesz. Okoliczności... Hiskiasz w odpowiedzi na nie udaje się przed oblicze Pana i woła o pomoc. Błaga o przedłużenie życia, ponieważ bardzo chciał doprowadzić sprawy do końca. Jako przywódca na pewno czuł się bardzo źle z faktem, iż pozostawi po sobie kraj w tak trudnej sytuacji. Modli się więc... Po prostu, rozmawia z Bogiem i wciąż wierzy, iż w jego Mocy nawet te okoliczności mogą się zmienić. Darował mu Pan życie. Przedłużył jego dni. Tedy to przyszedł król asyryjski z listem, który miał ugiąć Hiskiasza. Zawierał on dokładne informacje o tym co, kiedy i jak druzgocząco zostało podbite przed asyryjskich wojowników. Miażdżąca siła argumentu nie zmogła jednak Izraelskiego przywódcy, gdyż ten udał się do świątyni, padł na kolana, rzucił przed Jego obliczę ów list i rzekł: "Nie wiem... Po prostu nie wiem... Co mam robić?" Dopiero gdy przyszedł ten moment kompletnego załamania i kompletnej utraty wiary we własne siły otworzyły się drzwi dla Boga. "Nie obawiaj się. Powiem temu człowiekowi takie rzeczy, iż ucieknie sprzed Twojego oblicza. Więcej. W domu czeka na niego śmierć z rąk jego własnych braci." Odpowiedź od Boga zmieniła okoliczności na przestrzeni jednego dnia. Coś, co wydawało się niemożliwe, stało się prawdą, stało się FAKTEM. Czy jesteśmy zdolni do tego, aby tak zaufać Panu? Czy okoliczności są dla nas czymś, co może zmienić Bóg, czy są młotem miażdżącym naszą wiarę i ufność? Odnieś się do tego. Zastanów. W liście do Efezjan 6-10 czytamy, iż powinniśmy być silni w Panu, siła ta powinna wypływać z jedności z Nim. Czym jest nasza jedność z Bogiem? Choć to czego się boimy niewątpliwie na nas spadnie, nie przestawajmy ufać. Są to bowiem miejsca, słabości, w których Najwyższy będzie chciał okazać swoją moc, zachowując Twoje życie. Jeśli tylko dopuścisz Pana do siebie, do swoich problemów, nie zaznasz śmierci- Bóg na to nie pozwoli. W Piśmie czytamy, iż "jarzmo jest słodkie, zaś brzemię lekkie"- fakty są istotne, zwłaszcza dla ludzi odpowiedzialnych za innych, pytanie jednak brzmi- przez jakie okulary patrzymy na okoliczności? Zastanów się nad tym, co dziś dla Ciebie jest trudne, co powoduje, iż upadasz, odchodzisz od Boga, z czym sobie nie radzisz? "Moja moc objawi się w Twoich słabościach"- to mówi Pan o Twoim życiu i trudzie. Jeśli posiadasz moc i autorytet, musisz nauczyć się w nim chodzić. Najwyższy ma moc, z której możesz korzystać, jeśli tylko staniesz w Jego autorytecie. Pamiętajmy, iż Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu, jeśli Go szukamy i pozwalamy mu działać. Bóg chce odpowiadać na nasze modlitwy, nasze problemy! Pan chce pokazać, iż jest aktywny, że działa i że pragnie nas podnosić. Jeśli zachowujemy wiarę jako pewność tego, czego się spodziewamy- jesteśmy na najlepszej drodze, aby nawiązać głębszą relację z Bogiem. Tym Bogiem, dla którego przewaga wojska, kłopoty finansowe, choroba a nawet śmierć są niczym, są niczym wobec Jego Mocy. Warto myśleć o życiu, warto znaleźć chwilę wyciszenia. Skąd jednak wziąć mądrość, jak przetrwać próby, którym jesteśmy poddawani? Tutaj pojawia się pytanie klucz: Ile czasu spędzasz z Bogiem? Czemu to pytanie jest tak ważne? Ponieważ spędzając czas z Bogiem, budując Waszą intymną relację zaczynasz Go poznawać i czerpać. Zadbajmy o to, aby relacja z Panem była osobista, żywa- niech nie opiera się na skokach, tylko ciągłej, trwałej rozmowie. Jeśli masz głód Boga, jeśli chcesz Go poznać- spotykaj się z nim. Poświęcaj mu czas. Bądź z Nim! MOTTO: Masz potężnego Boga obok siebie- nigdy Cię nie zostawi, nie opuści! Nie zmarnuj życia myśląc inaczej, nie ulegaj zwiedzeniu. Spędzaj czas z Bogiem. Czas w Kościele to tylko wycinek- spędzaj z Nim czas każdego dnia, budując Waszą intymną relację!
Zmieniony ( 29.10.2008. )

« poprzedni artykuł		następny artykuł »

Wstecz

Pomoc techniczna

Witamy na nowym serwerze!
Jest to mały początek..
..dużych zmian.

W razie jakichkolwiek problemów, dotyczących funkcjonowania / obsługi witryny proszę o kontakt.

Randal